موج نو سینمای فرانسه

موج نو سینمای فرانسه جنبشی در ۱۹۵۰ بود که توسط دو منتقد مجله‌ی کایه دو سینما رهبری می‌شد و بعد به بقیه‌ی نقاط دنیا رسید. این موج در دو دوره اتفاق افتاد. موج اول از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ بود که بر مؤلفان و میزانسن تأکید داشت. فیلمسازان شروع به دوری کردن از روش‌های قدیمی فیلمسازی کردند. دیگر داستان و آغاز و پایان معنا نداشت و تنها برشی از یک زندگی در فیلم نمایش داده می‌شد. داستان فیلم‌ها عامه‌پسند و زمان فیلم به حال حاضر تغییر پیدا کرد و نمایش عشق آزاد و صحبت از تمایلات جنسی و هویت انسان‌ها در فیلم‌ها بیشتر شد. موج دوم این جنبش، از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ رخ داد. در این دوره، موضوعات سیاسی در فیلم‌ها بیشتر و ایدئولوژی کمتر شد. همچنین موضوعاتی مثل خانواده و ازدواج جای خود را به بلوغ و مصرف‌گرایی و جذب شدن دانشجویان به سیاست دادند. بحران‌های شخصی و سیاسی جوانان نیز به درون‌مایه‌ی فیلم‌ها تبدیل شدند. فیلم‌های «آخر هفته» و «زن چینی» از آثار گدار در باب این موضوعات هستند.